محمد علی طهماسب زاده

۱ آذر ۱۳۹۵  ۱۵:۳۳

تمارزو یک ترکیب عامیانه است ولی باز مانده از زبان کهن ایرانیان که ترکیبی از سه جز ء : ته + مه +آرزو بوده ، ته همان حرف تعریف است که در زبان انگلیسی نیز وجود دارد و همان وند تعریف (the) که در زبان فارسی کهن هم به صورت ته یا ده موجود بود. جزء میانی تمارزو حرف نفی است که به واژه ی بعدی یعنی آرزو بار منفی می دهد همانند نقش مه در مپرس که این حرف نفی ، نپرسیدن را امر میکند. آرزو نیز به تنهایی مخفف چنین کلماتی بوده آر+ز+ او ( آنچه از او می آوری ) که اینجا او میتواند هم خدا باشد و هم کائنات ! و در کل تمارزو چنین می چمد : ته مه آرزو = بر من نشد آرزو . هنوز هم در خیلی از مناطق ایران برای افزودن حسرت به یک حرفی از پیشوند ته که به صورت ده موجود است استفاده میکنند مانند: ده بیا ، ده نگو ، ده بدو تکه کلام ده مه که هنوز در گویش هشترودی موجود است ترکیب کریولی از حرف تعریف ته و حرف نفی مه می باشد هر چند این ترکیب در زبان ترکی امر به نگفتن میکند ولی ازین ترکیب در جاهایی هم استفاده شده که ربطی به گفتن و نگفتن ندارد ، بلکه بیشتر در زمانی بیان میشود که مطلبی آشکار میشود و طرف شنونده با حسرت می گویید ده مه !

http://www.parsi.wiki/fa/wiki/topicdetail/3fbb0aa7cde94cf4a5d04ca2bd298635